Çoğumuzun bildiği gibi ve önceki blog yazılarımda açıklamaya çalıştığım üzere, evren aslında Büyük Patlama'yı tetikleyen o enerji demeti ile basitçe başladı. Enerjinin nasıl parçalanabileceğini önceki yazılarımdan okuyabilirsiniz; ona "enerji demeti" dememin tam nedeni de budur. Peki, o ilk enerjinin kaynağı neydi? İnsanlar ona farklı isimler verdiler ve bu isim farklılıkları çağlar boyunca savaşlara yol açtı. Yaratıcı şu ya da bu isimle anılsın, bunun üzerine savaşmaya gerek yok. Ancak, paralel evrenleri ve kendi evrenimizin ötesindeki diğer evrenlerde yaşam olasılığını düşündüğümüzde, Yaratıcı'nın bu evrenlerin herhangi birinde bir çocuk sahibi olması fikri akıl almaz (imkansız) hale geliyor. Dolayısıyla, bundan çıkarılacak mantıklı sonuç; İslam'ın yozlaşmamış tek İbrahimi din olduğudur, çünkü Hristiyanlık ve Yahudilik Yaratıcı'ya soy/evlat atfetmektedir. Diğer bir deyişle, Yaratıcı derin bir adalet duygusuyla hareket ettiğine göre, eğer evrenimizin dışında başka evrenler de varsa, Yaratıcı bunlardan hiçbirinden bir çocuk edinmezdi ve edinemezdi. Esasen, İslam dini bu konuda bu kadar netken, bir insanın geri kalan emirleri yerine getirmesine hiçbir şey engel olmamalıdır. Dahası, insanlar Yaratıcı'nın bizden Kendi yararı için ibadet etmemizi istediğini varsaymamalıdır. Yaratıcı sadece O'nu asla unutmadan hayatımıza bir düzen getirmemizi istemektedir. Nihayetinde, Yaratıcı'nın kesinlikle hiçbir şeye ihtiyacı yoktur. O, sadece insanlığın Yaratıcı'yı unutma eşiğini ölçmek ister. Manevi olgunluğu daha yüksek olan insanlar genellikle daha zor imtihanlarla karşılaşırlar; ancak bir testin ağırlığının sadece dünyevi nimetlerden mahrum kalmak olmadığını unutmamalıyız. Örneğin, bazı durumlarda zengin bireyler, yoksulluk içinde yaşayanlardan çok daha zor bir imtihandan geçmektedirler. Kısacası, insanların her türlü zorlukla karşı karşıya kalabileceğini her zaman aklımızda tutarak, Yaratıcı'nın adını bir an bile unutmadan hayatlarımızı yaşamalıyız. Yazar: Emre Pelit